‬

: ضرورت فراخوان به کفالت سیاسی زندانیان در معرض اعدام‬

ضرورت فراخوان به کفالت سیاسی زندانیان در معرض اعدامدر سال‌های اخیر، با افزایش بازداشت‌ها و صدور احکام سنگین علیه فعالان سیاسی و مدنی در ایران، مفهوم «کفالت سیاسی» به یکی از ابزارهای مهم حمایت بین‌المللی از زندانیان تبدیل شده است. کفالت سیاسی به معنای آن است که یک شخصیت شناخته‌شده مانند نماینده پارلمان، سیاستمدار، یا چهره عمومی به‌طور رسمی مسئولیت پیگیری وضعیت یک زندانی مشخص را بر عهده می‌گیرد و نام او را در عرصه عمومی و دیپلماتیک مطرح می‌کند. فراخوان به گسترش این اقدام، نه یک حرکت نمادین صرف، بلکه یک راهبرد عملی برای کاهش خطر اعدام و نقض حقوق بشر است.نخستین دلیل اهمیت کفالت سیاسی، افزایش هزینه سیاسی برای حاکمیت است. هنگامی که پرونده یک زندانی در سطح بین‌المللی مطرح می‌شود، آن فرد از وضعیت گمنامی خارج می‌شود و هر اقدام قضایی علیه او زیر ذره‌بین رسانه‌ها، نهادهای حقوق بشری و دولت‌ها قرار می‌گیرد. در چنین شرایطی، اجرای احکام شدید—به‌ویژه اعدام—می‌تواند پیامدهای دیپلماتیک و اعتباری برای حکومت به همراه داشته باشد. تجربه‌های متعدد نشان داده‌اند که حکومت‌ها در برابر پرونده‌های پرسر و صدا محتاط‌تر عمل می‌کنند، زیرا هزینه سیاسی تصمیم‌هایشان افزایش می‌یابد.دومین کارکرد مهم کفالت سیاسی، ایجاد «سپر رسانه‌ای» برای زندانی است. وقتی یک سیاستمدار یا نهاد معتبر نام زندانی را تکرار می‌کند، رسانه‌های بین‌المللی و شبکه‌های اجتماعی نیز بیشتر به آن پرونده می‌پردازند. این توجه مستمر، مانع از آن می‌شود که پرونده در سکوت پیش برود. در بسیاری از موارد، زندانیانی که نامشان کمتر شنیده شده، با سرعت بیشتری با احکام سنگین مواجه شده‌اند، در حالی که پرونده‌های مطرح‌شده در سطح جهانی معمولاً با تأخیر، تجدیدنظر یا فشار برای بازبینی روبه‌رو می‌شوند.سوم، کفالت سیاسی می‌تواند سازوکارهای رسمی حقوق بشری و دیپلماتیک را فعال کند. وقتی یک نماینده پارلمان یا مقام سیاسی وارد پرونده می‌شود، امکان طرح موضوع در پارلمان‌ها، صدور بیانیه‌های رسمی، مکاتبه با مقامات ایرانی و ورود گزارشگران ویژه سازمان ملل افزایش می‌یابد. این زنجیره اقدامات می‌تواند به توقف موقت حکم، فراهم شدن دسترسی بهتر زندانی به وکیل، یا حتی تغییر مسیر پرونده منجر شود. به بیان دیگر، کفالت سیاسی اغلب نقطه شروعی برای فشار ساختاری گسترده‌تر است.چهارم، در پرونده‌های مرتبط با اعدام، عامل زمان حیاتی است. بسیاری از احکام اعدام در شرایطی اجرا می‌شوند که توجه عمومی اندک است. کفالت سیاسی با ایجاد حساسیت فوری، می‌تواند روند اجرای حکم را کند یا متوقف کند و فرصت‌های حقوقی تازه‌ای برای دفاع از زندانی فراهم آورد. حتی تأخیر در اجرای حکم نیز می‌تواند جان یک انسان را نجات دهد، زیرا امکان پیگیری‌های حقوقی و بین‌المللی بیشتری ایجاد می‌شود.پنجم، نباید اثر روانی و انسانی این اقدام را نادیده گرفت. وقتی زندانی و خانواده او می‌بینند که نام فرد در سطح جهانی مطرح شده و شخصیت‌های شناخته‌شده پیگیر وضعیت او هستند، احساس انزوا و بی‌پناهی کاهش می‌یابد. این حمایت می‌تواند به تداوم پیگیری‌های حقوقی، رسانه‌ای و مدنی کمک کند و شبکه‌ای از همبستگی پیرامون پرونده شکل دهد.تجربه اعتراضات سراسری پس از جان‌باختن مهسا (ژینا) امینی نشان داد که ترکیب فشار رسانه‌ای، فعالیت نهادهای حقوق بشری و کفالت سیاسی می‌تواند توجه جهانی را به‌سرعت جلب کند و بر روند برخی پرونده‌ها اثر بگذارد. در آن مقطع، هر جا که نام زندانیان به‌طور گسترده مطرح شد، حساسیت بین‌المللی افزایش یافت و امکان پیگیری حقوقی و رسانه‌ای بیشتر فراهم شد. این تجربه عملی نشان می‌دهد که کفالت سیاسی، اگر به‌صورت سازمان‌یافته و مستمر دنبال شود، می‌تواند ابزار مؤثری برای حفاظت از جان زندانیان باشد.در جمع‌بندی باید گفت فراخوان به کفالت سیاسی، تلاشی هدفمند برای تبدیل همدلی عمومی به فشار مؤثر بین‌المللی است. این اقدام با افزایش هزینه سیاسی نقض حقوق بشر، ایجاد سپر رسانه‌ای، فعال کردن سازوکارهای دیپلماتیک و خریدن زمان حیاتی برای زندانیان، می‌تواند نقشی واقعی در کاهش خطر اعدام ایفا کند. از این رو، گسترش آگاهانه و سازمان‌یافته کفالت سیاسی برای زندانیان سیاسی و عقیدتی در معرض خطر، یک ضرورت فوری در چارچوب دفاع از حق حیات و اصول بنیادین حقوق بشر به شمار می‌رود.وظیفهٔ مبارزان، عدالت‌خواهان، دادخواهان و آزادی‌خواهان آن است که صدای زندانیان سیاسی به‌ویژه محکومان در معرض اعدام میباشند و با مراجعه به نمایندگان پارلمان‌ها، شخصیت‌های اثرگذار و نهادهای حقوق بشری، خواستار اقدامات عملی و مؤثر در برابر اعدام ها  و پذیرش کفالت سیاسی و نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی شوند.بهروز اسدی فعال حقوق بشر سخنگوی انجمن زن زندگی آزادی المان

دوستان و همراهان گرامی،
ما امروز در آستانه سالگرد قتل حکومتی دختری جوان به نام ژینا مهسا از تبار زنان و مردان آزاده این سرزمین قرار گرفته‌ایم.
او که بدون سودای قدرت، قربانی قدرت شد. استبداد مسلطی که پیکر زنان را میدان جنگ قدرت‌طلبی‌اش قرار داد.
ما از آنرو که هنوز سوگوار مرگ مهسا ژینا هستیم، همچنان در کنار خانواده بزرگوارش هستیم. ما در کنار خانواده امینی هستیم.
سالها بود فریاد زنان در کوچه و خیابان شنیده می‌شد. هر روز به وفور شاهد دستگیری زنان و اعمال خشونت بر آنها بودیم. آنچنان که این خشونت عریان، این خشونت مستمر و بی وقفه، به بخشی از زندگی زنان تبدیل شده بود.
کوچه و خیابان تجسم ناامنی برای زنان و دختران بود، و در خانه ها نیز که تحت انقیاد بی قید و شرط مردان قرار داشت، زنان مورد خشونتی از جنس دیگر قرار می‌گرفتند و کسی حمایت نمی‌کرد.
خشونتی که همچنان جریان دارد.
نکته مهم در این میان پیوند ناگسستنی بین استبداد مسلط و تضییع حقوق زنان است.
راستی چه نسبتی بین حقوق زنان، حجاب اجباری و استبداد به ویژه در منطقه خاورمیانه وجود دارد که طالبان در افغانستان با منع تحصیل دخترانش شناخته می‌شود، عربستان تا چند سال پیش با منع رانندگی زنانش شناخته می‌شد و ایران همچنان با حجاب اجباریش شناخته میشود.
آیا استبداد در خاورمیانه از فرهنگ مردسالاری تغذیه می‌کند؟ آیا شکست این استبداد در گرو غلبه بر فرهنگ مردسالاریست؟
پاسخ به هر دو سوال بالا آری ست.
اکنون به جرات  می‌توانیم بگوییم این استبداد به مردان هم خدمتی نکرد زیرا نه تنها علیه زنان عمل کرد بلکه همزمان علیه زندگی و آزادی نیز عمل کرد.
دلیل مشارکت مردان در  جنبش مهسا هم همین بوده است.
هنوز قانون حجاب اجباری پابرجاست و هنوز زنان با هربار رفتن به کوچه و خیابان بدون حجاب اجباری آن را نقض می‌کنند تا در قامت شهروندانی قانون شکن شناخته شوند.
کاری که هرروزه میلیون‌ها زن ایرانی انجام می‌دهند. آنها این را به جان می‌خرند که مجرم شناخته شوند. ما زنانی که پوششمان را خودمان انتحاب میکنیم، همه جای شهر هستیم، در کوچه و خیابان، در متروها، سالن های تئاتر و سینما، کتابخانه های عمومی،  ادارات دولتی و هرآنجایی که با مالیات ما و مادرانمان و پدرانمان ساخته شده است.
ما نیز حضور داریم
زن زندگی آزادی
زنده باد آزادی
نسرین ستوده
۲۵ شهریور ۱۴۰۴

 
تأملی بر استراتژی جمهوری اسلامی در آستانه بحران
در ورای هر تحلیل سیاسی، آنچه امروز بیش از هر چیز خود را نمایان می‌سازد، حقیقت تلخی‌ست که جمهوری اسلامی در مواجهه با بحران‌های داخلی و بین‌المللی، گزینه جنگ را نه به‌عنوان تهدید، بلکه به‌مثابه فرصتی برای بقا برگزیده است. وعده نابودی اسرائیل، که سال‌هاست از تریبون‌های رسمی این حکومت بیان می‌شود، حالا با شتاب‌زدگی خطرناکی در مسیر تحقق نظامی پیش می‌رود؛ جنگی که بیش از آنکه تحقق یک وعده باشد، تلاشی‌ست برای فرار از سقوط قریب‌الوقوع.
جمهوری اسلامی در حالی به‌سوی رویارویی نظامی گام برمی‌دارد که ساختار سیاسی و اقتصادی کشور در آستانه فروپاشی قرار دارد. بی‌کفایتی مدیریتی، فساد سیستماتیک، بحران‌های اقتصادی، و نارضایتی فزاینده مردمی، رژیم را به مرز انفجار داخلی رسانده است. در چنین شرایطی، جنگ می‌تواند ابزاری برای سرکوب بیشتر، بستن راه‌های اعتراض، و حتی تعویق پاسخگویی به فجایع داخلی تلقی شود.
اما این توهم است که جنگ را پایان کار این حکومت بدانیم. آنانی که با امید به مداخله نظامی خارجی، به سقوط حکومت چشم دوخته‌اند، غافل‌اند از آن‌که خاکستر جنگ، نه‌تنها استبداد را خاموش نمی‌کند، بلکه بستری برای استمرار آن می‌سازد. و از سوی دیگر، آن گروه دیگر که در میان شعله‌های جنگ به شکلی رومانتیک از صلح سخن می‌گویند، نیز از واقعیت فرسنگ‌ها فاصله دارند. چگونه می‌توان از رژیمی که طناب دار همواره در میادین آن برای مردمش برپاست، انتظار صلح داشت؟
صلح واقعی تنها با حذف ریشه جنگ ممکن است؛ و ریشه جنگ در ساختار استبدادی و بحران‌ساز جمهوری اسلامی است. بنابراین، زمان آن رسیده که ابتکار عمل را از دستان این ماشین جنگ‌طلب خارج کرده و به دستان مردم بازگردانیم. باید پیش از آنکه خرابی‌های جنگ چهره نسل‌های آینده را نیز زخمی کند، به خیزش عمومی علیه این رژیم شکل داد.
واقعیت آن است که میان این نظام و مردم، اکنون دریایی از خون فاصله افتاده است. چه در خیابان‌های آبان، چه در زنجیره اعدام‌ها و چه در سرکوب اعتراضات زن، زندگی، آزادی – این شکاف خونبار هیچ‌گاه پرشدنی نیست. جناح‌های درونی نظام، در نهایت، تنها خواهان بقای خود در شکل و شمایلی دیگر هستند؛ هیچ‌کدام نماینده رهایی یا اصلاح نیستند. آرمان آزادی، کرامت انسانی و دموکراسی جز با پایان یافتن کامل این نظام تبهکار و بی‌کفایت محقق نخواهد شد.
نباید فراموش کرد که بیگانه، در هر لباس و پوشش، تنها در پی منافع خود است. آنان خواهان ایرانی ضعیف، ازهم‌گسیخته و وابسته هستند، نه کشوری آزاد و مستقل با مردمی آگاه. وظیفه ماست که برای رسیدن به آزادی، دمکراسی و کرامت انسانی، تنها بر نیروی مردم تکیه کنیم. باید از این فرصت تاریخی ملت بلازده، هوشمندانه بهره گرفت؛ بدون وابستگی به قدرت‌های خارجی و بدون پذیرش جنگی که هزینه‌اش جز فقر، ویرانی و استبداد مضاعف نیست.
جنگ و بیگانه، هر دو – در کنار رژیم – تنها فشار مضاعفی را بر مردم، زندانیان سیاسی و جامعه مدنی تحمیل خواهند کرد. این همان مثلثی است که می‌خواهد مردم را بین مرگ و استبداد مخیر سازد. اگر امروز با سعه‌صدر و سازماندهی مؤثر، از ابزارهایی همچون اعتصاب، اعتراض، نافرمانی مدنی و مقاومت  بهره‌ بگیریم، می‌توان با کمترین هزینه، سرنگونی این نظام را ممکن کرد.
توده مردم امروز چیزی برای از دست دادن ندارند؛ آنان همه‌چیز را از دست داده‌اند. نه رفاه، نه امنیت، نه امید، نه آینده. اما همین مردمی که در خاکستر بی‌عدالتی سوخته‌اند، می‌توانند به نیرویی برای تولد دوباره آزادی بدل شوند. رژیم جمهوری اسلامی برای بقای خود، از ویرانی وطن، از مرگ هزاران انسان، ابایی ندارد. بلکه حتی در توجیه آن می‌کوشد و مردم را به سپری برای ادامه حیات خود بدل می‌سازد.
از این رو، دیگر جای تردید و انفعال نیست. اکنون، این ما هستیم که باید برای یک‌بار هم که شده، بی‌هیچ تزلزل و دوگانگی، پایان این نظام ویرانگر را فریاد بزنیم. باید جنگی که میان مردم و رژیم جریان دارد را به دیگران وانگذاشت، بلکه با هوشمندی و اتحاد، آن را به سرانجام رساند.
اکنون زمان برخاستن است، نه نظاره. اکنون زمان عمل است، نه هورا کشیدن یا مرثیه‌سرایی. باید شعله‌ی خواست سرنگونی را از دل جامعه برافروخت، پیش از آنکه آتش جنگی دیگر، باز هم خرابه‌ای بر سر نسل‌های آینده برجای گذارد. جمهوری اسلامی تا هست، این چرخه مرگ و فقر پابرجاست. برای پایان آن، باید از
همین امروز ایستاد
خلاصه:
رژیم برای بقای خود، از ویرانی وطن ابایی ندارد
از کشتار هزاران انسان شرم ندارد.
بلکه آن را توجیه می‌کند،
و مردم را سپر بقای خود ساخته است
از این رو
امروز زمان تماشا نیست،
زمان عمل است
ما نمی‌خواهیم تماشاگر غرش توپ‌ها باشیم
نه فریب شعارهای پوچ را می‌خوریم
نه دل به خیالی خوش می‌کنیم که بیگانه ناجی ماست

نجات ما در دستان خود ماست
در اتحاد ما
در همبستگی ما
و در فریاد رسا و بی‌وقفه‌مان:
مرگ بر استبداد،
آزادی برای مردم،
و سرنگونی برای رژیم!

تا وقتی جمهوری اسلامی هست
فقر هست،
اعدام هست،
جنگ هست،
و زندگی نیست.
پس برخیزیم!
پیش از آنکه جنگ دیگری، ویرانی دیگری، نسل آینده‌مان را درهم شکند.
امروز وقت آن است که بگوییم:
نه به جنگ،
نه به جمهوری اسلامی،
آری به مردم،
آری به زندگی،
و آری به آزادی.
زن زندگی آزادی 

نویسنده: بهروز اسدی – فعال حقوق بشر | ژوئن ۲۰۲۵

.اعدام، فقط گرفتن جان یک انسان نیست
.پس از هر اعدام، خانواده‌ای فرو می‌پاشد، جامعه‌ای زخم می‌خورد، و ترسی تازه در تار و پود اجتماع می‌نشیند

اعدام، ابزار عدالت نیست؛ سلاحی است برای سرکوب

اعدام در ایران دیگر «مجازات» نیست، بلکه «ابزار قدرت» است. با آماری نگران‌کننده از ۵۱۱ مورد اعدام طی پنج ماه نخست سال ۲۰۲۵ – و تنها بخشی از آن‌ها رسانه‌ای شده – حاکمیت نه عدالت، که خشونت ساختاری را بازتولید کرده است و بدون وقفه ادامه میدهد 

اعدام‌های امروز، پیام‌آور عدالت نیستند؛ آن‌ها بذر ترس می‌کارند،  و وجدان‌ها را هدف می‌گیرند و جامعه را ویران می‌سازند. اعدام‌ها دیگر «پایان یک پرونده» نیستند؛ بلکه آغاز زنجیره‌ای از رنج‌اند

دادگاه‌های بیداد، سرکوب کارگران و اعتراف‌های اجباری

از کارگران کامیون‌دار تا معترضان بی‌سلاح؛ سرکوب با تهدید، بازداشت، شکنجه و اعترافات اجباری ادامه دارد. رأی‌ها در  بیدادگاه‌هایی صادر می‌شود که نه قانون، بلکه ترس بر آن‌ها حاکم است.

آماری که هشدار می‌دهد

تنها در ماه مه ۲۰۲۵، دست‌کم ۱۵۲ اعدام انجام شده است

 چهار زن

پنج شهروند افغان
  نوزده شهروند بلوچ


بسیاری بدون وکیل مستقل، بدون دادگاه شفاف، و حتی بدون حق اعتراض اعدام شده‌اند. این‌ها جنایت‌هایی است که باید جهان ببیند و واکنش نشان دهد.

اعتصاب زندانیان: پژواکی از درون سیاه‌چال‌ها این رژیم تبهکار است
اکنون بیش از ۷۱ هفته است که زندانیان ۴۶زندان در ایران، سه‌شنبه‌ها اعتصاب غذا می‌کنند. آن‌ها از درون زندان، صدای خاموش‌شده‌ی هم‌بندی‌هایشان را می‌شنوند. این مبارزه خاموش، باید  تبدیل به فریادی جهانی  نه به اعدام شود.

قصاص: عدالت یا انتقام؟
یکی از تراژیک‌ترین ابعاد اعدام در ایران، تحمیل اجرای حکم به خانواده قربانیان است. مشارکت اجباری در مرگ، خانواده‌ها را به بخشی از چرخه خشونت تبدیل می‌کند. این عدالت نیست؛ عدالت انتقام‌محور است که وجدان عمومی را جریحه‌دار و جامعه را آلوده و مسموم می‌کند.

وظیفه ما: فرهنگ‌سازی، اعتراض و اقدام

فرهنگ «نه به اعدام، نه به قصاص» باید به مدرسه‌ها، دانشگاه‌ها، خانه‌ها و رسانه‌ها راه یابد. معلمان متعهد، روشنفکران، هنرمندان و فعالان اجتماعی باید آن را وظیفه‌ای اخلاقی بدانند. در جامعه‌ای که حاکمیت سیاسی-مذهبی فردیت را نفی می‌کند، ایستادن در برابر اعدام، ایستادن برای کرامت انسانی است.
برای بالابردن هزینه جمهوری‌اسلامی 
باید  از نهادهای بین‌المللی خواستار اعمال فشار های عملی شد
 بیانیه‌های رسمی، قوی و مداوم از سوی پارلمان‌ها علیه اعدام در ایران
ایجاد کارزار های کفالت های سیاسی از سیاستمداران ،هنرمندان  و شخصیت های با نفوذ جامعه در 
پزیرش  کفالت  افراد در معرض خطر  اعدام 

 فشار دیپلماتیک برای توقف فوری احکام اعدام، به‌ویژه در پرونده‌های فاقد شفافیت


 تحریم هدفمند مقاماتی که در صدور یا اجرای احکام اعدام نقش دارند.


ارجاع پرونده ایران به دادگاه کیفری بین‌المللی (ICC) برای بررسی «جنایت علیه بشریت» تحت ماده ۷ اساسنامه رم

اعدام، بحران داخلی نیست؛ تهدید نظم بین‌المللی است

اعدام‌های جاری در ایران تنها نقض حقوق بشر نیستند، بلکه حمله‌ای به اصول بنیادین حقوق بین‌الملل‌اند. هر روز تأخیر، جان بی‌گناهی را می‌گیرد.
اکنون زمان اقدام است

امروز، صدای خاموش‌شده‌ی صدها انسان، به پژواک جهانی نیاز دارد.
بیایید این صدا باشیم، پیش از آن‌که دیرشود

بیانیه مطبوعاتی
از سوی انجمن زن، زندگی، آزادی
تاریخ: ۶ مه ۲۰۲۵
جمهوری اسلامی ایران فعالیت‌های کنسولی خود را به‌ صورت خزنده در آلمان از سر گرفته است
هشدار انجمن زن، زندگی، آزادی نسبت به بازگشت تدریجی ساختارهای سرکوب در خاک آلمان
فرانکفورت  – بنا بر اطلاعات دریافتی از سوی انجمن زن، زندگی، آزادی، جمهوری اسلامی ایران اخیراً اقدام به از سر گرفتن فعالیت‌های کنسولی خود در آلمان کرده است؛ این در حالیست که کنسولگری‌های ایران در هامبورگ، فرانکفورت و مونیخ ماه‌ها پیش بنا به دستور رسمی دولت آلمان بسته شده بودند. به تازگی فعالیت‌هایی در ساختمان کنسولگری پیشین ایران در هامبورگ مشاهده شده و گفته می‌شود برنامه مشابهی برای روز جمعه آینده در فرانکفورت نیز در دستور کار است.
وزارت امور خارجه آلمان در پاسخ به پرسش‌ها اعلام کرده است که این کنسولگری‌ها همچنان بطور رسمی بسته هستند، اما سفارت ایران در برلین از نظر حقوقی این اختیار را دارد که به‌ صورت موقت خدمات کنسولی را در نقاط مختلف ارائه دهد.
به گفته‌ی بهروز اسدی، سخنگوی انجمن زن، زندگی، آزادی، «آنچه اکنون شاهد آن هستیم، تلاشی خزنده برای بازگشایی مجدد کنسولگری‌ها با همراهی پنهان یا سکوت مقام‌های آلمانی است. این اماکن در گذشته نه تنها خدمات کنسولی ارائه نمی‌دادند، بلکه عمدتاً به‌ عنوان پوششی برای فعالیت‌های اطلاعاتی، امنیتی و تهدید و تعقیب مخالفان جمهوری اسلامی در خارج از کشور عمل می‌کردند.»
این انجمن ضمن هشدار نسبت به مخاطرات امنیتی و ضددموکراتیکی این روند، از دولت آلمان می‌خواهد که با هرگونه احیای زیرساخت‌های رژیم جمهوری اسلامی در خاک آلمان، که فراتر از امور کنسولی عمل می‌کنند، برخورد جدی و قاطع انجام دهد.
اسدی در ادامه می‌افزاید: «ما وظیفه داریم با صدای بلند اعلام کنیم: آنچه در این ساختمان‌ها اتفاق می‌افتد، صرفاً امور اداری و کنسولی نیست، بلکه بخشی از شبکه سازمانیافته‌ای است که منافع جمهوری اسلامی را در اروپا پیش می‌برد – نه منافع مردم ایران.»
انجمن زن، زندگی، آزادی از همه ایرانیان شریف و آزادیخواه دعوت می‌کند تا نسبت به این تحولات هوشیار باشند و با بازگشت تدریجی ساختارهای سرکوب رژیم در اروپا مقابله کنند. اطلاعات تکمیلی در صورت دریافت، در اختیار عموم قرار خواهد گرفت.
از طرف انجمن زن، زندگی، آزادی
بهروز اسدی

 
۱۶آوریل۱۹۴۵ یکی از تاریک‌ترین روزهای تاریخ  شهر دوسلدورف در آلمان است. روز که رژیم نازی، با خشونت تمام، علیه یک گروه مقاومت داخلی اقدام کرد. این گروه با هدف جلوگیری از خونریزی بیشتر و حمله گسترده نیروهای متفقین، برخی از مسوولان اصلی رژیم را در ساختمان پلیس بازداشت کرده بود. این اقدام از فوریه۱۹۴۵ با دقت برنامه‌ریزی شده بود
۱۶آوریل۱۹۴۵، روزی بود که انسان‌هایی شجاع در دوسلدورف جان خود را به خطر انداختند تا چنگال رژیم نازی را از گلوی شهرشان باز کنند. آنان با هدف جلوگیری از خونریزی بیشتر، مقامات نازی را در ساختمان پلیس بازداشت کردند. اما آن‌چه نصیب‌شان شد، خیانت، دادگاه صحرایی و گلوله بود. آنان آزادی را ندیدند، اما وجدان تاریخ را بیدار کردند
امروز، دهه‌ها بعد، در گوشه‌ای دیگر از جهان، مردم ایران همان کابوس را در شکل دیگر تجربه می‌کنند. این‌بار، نه به نام نژاد، بلکه به نام دین و ایدئولوژی؛ نه با یونیفرم نازی، بلکه با عبای قدرت
در ایران، ده‌ها هزار زندانی سیاسی در زندان‌هایی چون اوین، رجایی‌شهر، قرچک، عادل‌آباد شیراز، و وکیل‌آباد مشهد زیر شکنجه، انفرادی، تحقیر و اعدام قرار دارند. اما مقاومت تنها در خیابان‌ها نیست. زندان‌ها خود کانون‌های اعتراض‌اند
این هفته در چهل زندان در سراسر ایران سه‌شنبه‌های اعتراضی نه به اعدام برگزار کردند
– در عادل‌آباد شیراز، زندانیان عقیدتی با اعتصاب غذا، با نوشتن بیانیه‌های مخفیانه و با آموزش حقوق انسانی به هم‌بندی‌ها، ایستاده‌اند
– در مشهد و تهران، صدای زندانیان زن، مادران داغ‌دار، نویسندگان و فعالان کارگری، در دیوارهای ضخیم زندان پژواک می‌شود
– آنان که شکنجه می‌شوند، سکوت نمی‌کنند؛ آنان که تحقیر می‌شوند، تسلیم نمی‌شوند
این همان صدایی‌ست که در ۱۹۴۵ هم وجود داشت
این همان اراده‌ای‌ست که رژیم‌ها نمی‌توانند آن را در هم شکنند
چه در زندان‌های مخوف نازی و چه در سلول‌های جمهوری اسلامی، شکنجه‌گران یک هدف دارند: خاموش‌کردن صداها
اما مقاومت، به هر شکل، بازمی‌گردد، در نگاه، در دست‌نوشته‌ها، در سکوتی که فریاد شده است
در آلمان، جامعه بالاخره اعتراف کرد
جنایت علیه بشریت فقط مربوط به گذشته نیست، مربوط به وجدان حال است
در ایران نیز، روزی این اعتراف رسمی خواهد شد، اما آن روز فقط زمانی فرا می‌رسد که ما امروز سکوت نکنیم
این دو دوران، گذشته‌ تاریک آلمان و حالِ تاریک ایران، دو روی یک حقیقت‌اند
دیکتاتوری، فارغ از نام و شکل، بر اساس جنایت، ترس و دروغ بنا شده است و مقاومت، فارغ از زمان و مکان، بر پایه‌ وجدان، امید و فریاد
ما امروز وظیفه داریم
– به یاد جان‌باختگان ۱۹۴۵ و ۱۴۰۱
– به احترام مادران دادخواه
– به نام زندانیانی که حتی حق نور روز ندارند
– به امید نسلی که آزادی را می‌طلبد
بگوییم
نه به فراموشی
نه به سکوت
نه به دیکتاتوری
نه به اعدام
آری به دادخواهی
آری به مقاومت
آری به انسان
ما ادامه‌ صدای آنانی هستیم که دیگر زنده نیستند
ما مسئوولیم، امروز و فردا 

Offener Brief                                                        

Offener Brief zur „Al-Quds-Demo“ in Frankfurt am Main am 06. April 2024

An den Ministerpräsidenten vom Bundesland Hessen, Herrn Boris Rhein 

und den Oberbürgermeister der Stadt Frankfurt am Main, Herrn Mike Josef.

Wir als Exiliraner*innen setzen uns für Demokratie, Menschenrechte und die Freiheit im Iran ein. Wir stehen als Solidaritätskomitee aus Frankfurt am Main, Mainz und Wiesbaden eng an der Seite der mutigen Iraner*innen, die unter dem Manifest Frau – Leben – Freiheit für eine bessere Zukunft im Iran protestieren. Auch deswegen sind wir seit mittlerweile fast eineinhalb Jahren jeden Samstag in Frankfurt auf der Straße und bringen unsere Anteilnahme und Solidarität zum Ausdruck. 

Auch sehen wir uns als große Verfechter der Meinungs- und Versammlungsfreiheit in der Bundesrepublik Deutschland und halten diese wichtigen Grundrechte für unabdingbar in einer funktionierenden Demokratie. Was sich jedoch am 06. April 2024 auf den Straßen in Frankfurt am Main abgespielt hat, können wir so nicht stehen lassen und müssen intervenieren. Die Parolen und Statements, die an diesem Tag unter dem Deckmantel einer „Al-Quds-Demo“ skandiert wurden, haben mit demokratischen Werten und Regeln nichts gemein. 

Wir fragen uns nun, weshalb solche Kundgebungen im Vorhinein überhaupt genehmigt und von den Sicherheitsbehörden als ungefährlich eingestuft werden können. Wie konnte eine Erlaubnis erteilt werden, das Bilder von nachweislichen Tätern in aller Öffentlichkeit zur Schau gestellt werden dürfen, die für abertausende Verhaftungen, Folterungen, Hinrichtungen und Morde im Iran verantwortlich sind? 

Bei den Demonstrationen am vergangenen Samstag wurden Bilder von den geistlichen Führern und Vertretern der Revolutionsgarden der Islamischen Republik getragen und verehrt. Dies stellt unserer Meinung nach einen Widerspruch in sich dar und deutet auf eine Politik mit doppelten Standards hin. Wir sind sehr dankbar, dass wir jeden Samstag in Frankfurt auftreten und unsere Überzeugungen hinsichtlich der Lage im Iran kundtun dürfen. Wie sollen wir nun jedoch damit umgehen, wenn unter einem Deckmantel die Propaganda vor der wir warnen, ohne große Einschränkungen auf unseren Straßen Einzug hält? 

Die Islamische Republik soll durch solche Vorhaben indirekt in einem besseren Licht dargestellt werden. Identische Aktionen werden immer wieder durch die 

Außenstelle Revoltionsgarden der so genannten „Al-Quds-Brigaden“ durchgeführt, die als verlängerter Arm des Regimes im Ausland alles versuchen, um die Taten ihres Staates zu leugnen und zu beschönigen. Diese sind auch besonders im Nahen Osten aktiv, wo sie mit den so genannten „Proxie-Gruppen“ eng zusammenarbeiten. Dort wird seit dem Jahr 1979 an der von Ayatollah Khomeini ausgerufenen Vernichtung Israels gearbeitet. 

Wir stehen für die Demokratie ein und sehen Veranstaltungen, die mit solchen Absichten abgehalten und politisch missbraucht werden äußerst kritisch. Die Gesellschaft wird durch die Legitimation solcher Kundgebungen aktiv weiter gespalten und der soziale Frieden wird bedroht. Die Stadt Frankfurt am Main mit seiner Paulskirche als einem der Schlüsselorte für die deutsche Demokratie hat dies nicht nötig. 

Daher appellieren wir an Sie, bleiben Sie an der Seite des freiheitsliebenden und demokratischen iranischen Volkes! Geben Sie Veranstaltungen und Kundgebungen, bei denen sich regimetreue Anhänger*innen aktiv antidemokratisch und antisemitisch äußern, keine Bühne mehr. Behördliche Verbote sind von äußerster Wichtigkeit für eine wehrhafte Demokratie und senden ein Zeichen an die Menschen, die auf den Straßen im Iran ihr Leben aufs Spiel setzen, um wirklich etwas zu verändern. 

Die UN-Menschenrechtskommission hat die Beobachtung des Irans nun einmal mehr verlängert, da es ausreichend Beweismaterial über die Taten des iranischen Regimes sammeln konnte. Der geistliche Führer und sein gesamter Apparat gehen Tag für Tag gegen die eigene Bevölkerung mit äußerster Brutalität vor. Tausende Menschen sind nachweislich Zeug*innen, Kläger*innen und Opfer!

Die Zeit des Schweigens muss endlich ein Ende haben, denn es braucht konkrete Taten gegen dieses unmenschliche Regime. Bitte schließen Sie sich dem an und wenden sich von den bisherigen doppelten Standards gegenüber der Islamischen Republik ab. Nur so kann eine glaubwürdige Politik für Demokratie und Menschenrechte erwachsen. Bitte weisen Sie auch Ihre Behörden an, bei dieser Thematik die Stimmen des gesamten iranischen Volkes zu betrachten und nicht nur von ein paar lauten Gruppen und ihren Anhänger*innen. 

Der Al-Quds Tag ist allseits bekannt als Tag der Rache, an dem alle Gegner*innen des Regimes bekämpft werden sollen und die Unterdrückung der iranischen Bevölkerung gerechtfertigt wird. Demonstrationen unter so einem Anlass sollten unserer Meinung nach keinen Platz in unserer Gesellschaft finden. 

Wir fordern alle interessierten Menschen, Hilfs- und Menschenrechtsorganisationen und die Presse dazu auf, über dieses Thema zu berichten. Machen Sie sich auch gerne selbst ein Bild und kommen Sie Samstags zu einer Veranstaltung der freiheits- und demokratieliebenden Iraner*innen. Bei diesen Kundgebungen erhalten Sie Informationen und Eindrücke, die die wirkliche Situation im Iran aufzeigen. Der Protest gegen die Islamische Republik unter dem Manifest Frau – Leben – Freiheit steht bei uns immer an erster Stelle!            

Mit freundlichen Grüßen

Solidarität der iranischen Revolution

Kopie;

Presse   /BAMF   / Bundesregierung   /      Fraktionen

Menschenrecht Organisationen.org                                    

Im Namen von Regenbogengott,
Im Namen von Khodanour, Mahsa, Kian,
Im Namen von Frau, Leben, Freiheit,
Im Namen von Mahmonir, die vor zehn Jahren Kian auf die Welt gebracht hat.

Heute stehen wir auf Wunsch von Mahmonir hier, um den Geburtstag von Kian zu feiern. 

Kian war erst 9 Jahre alt, als die Schergen der islamischen Revolutionsgarde ihm das Leben genommen haben. Er war ein hochbegabter Junge. Ein Junge voller Leben und Elan. Er liebte die Natur und die Bäume und würde gerne ein Robotik-Ingenieur werden und bei NASA arbeiten. Sein Traum war auf den Mars zu fliegen. 

An einem düsteren Novemberabend, als Kian mit seiner Familie von einem Besuch bei der Oma nach Izeh zurückfuhren, haben die Soldaten des Diktators das Auto der Familie attackiert. Kians Vater wurde lebenslang invalide und Kian ist von uns gegangen.

Nun steht Mahmonir da ohne ihr geliebtes Kind, aber stärker und mutiger dann je, kämpft sie weiter für Gerechtigkeit und wünscht sich, dass Kians Geburtstag, ein schöner Tag für alle Kinder auf der Welt wird. 

In Erinnerung an Kian und sein kurzes, aber glorreiches Leben widmen wir unser heutiges Programm Kian und allen Kindern, in der Hoffnung einer Welt ohne Krieg und Raketen, ohne Rassismus und Diskriminierung; in der Hoffnung einer Welt voller Frieden und Freundschaft.

Happy Birthday lieber Kian! Wir lieben dich! Wir ehren dich! 

Wir vergessen Dich nie und sind in Gedanken bei deiner Familie!

Wir vergessen nicht, Wir vergeben nicht!

Im Namen von Frau, Leben, Freiheit,

Liebe Freundinnen und Freunde, 

„Als die Nazis die Kommunisten holten, habe ich geschwiegen; ich war ja kein Kommunist. Als sie die Sozialdemokraten einsperrten, habe ich geschwiegen; ich war ja kein Sozialdemokrat. Als sie die Juden holten, habe ich geschwiegen; ich war ja kein Jude. Als sie mich holten, gab es keinen mehr, der protestierte.“ So sprach Martin Niemöller, der Widerstandskämpfer gegen den Nationalsozialismus.
 und der Diktator holt uns, einen nach dem Anderen! Er nimmt uns fest, foltert, vergewaltigt, und vergiftet uns.

Es ist nun höchste Zeit, dass wir uns alle vereinigen, unabhängig davon, wie wir uns politisch einrichten, sonst bleibt kein freier Mensch mehr, der für die Freiheit aufsteht.

„Das Einzige, was schöner ist als die Freiheit selbst, ist für die Freiheit einzustehen.“ So sagte unsere unermüdliche Sepideh Reshnou letzte Woche, als sie ein Bild von sich ohne Kopftuch veröffentlichte, um ihre Resistenz gegen das autoritäre System zu zeigen.

Und solidarisch mit unseren Landleute stehen wir wieder hier um ihre Stimme zu sein und um die Welt über Ungerechtigkeiten, die die islamische Regierung an dem iranischen Volk ausübt zu informieren. 

Das diktatorische Regime im Iran hat allein in der letzten Woche mindestens 17 Menschen hingerichtet. Unter anderem zwei junge Männer, mit dem Vorwurf den Propheten Mohammed beleidigt zu haben, und drei weitere unschuldige junge Männer in Isfahan, die unter Folterung zu Geständnisse gezwungen wurden.  Insgesamt wurden fast 600 Menschen im letzten Jahr in Iran hingerichtet. Menschenrechtsorganisationen sind machtlos und Politiker verfolgen ihre wirtschaftlichen Interessen. UN-Organisationen schweigen nicht nur, sondern ernennen einen iranischen Diplomaten zum Vorsitzenden des Sozialforums 2023. Das ist nicht nur eine Schande, sondern ein Skandal in der Geschichte von UN!

Unsere feministische Außenpolitikerin reist nach Saudi-Arabien ein, die nach dem Iran am Meisten Hinrichtungen vollsteckt hat und anschließend lässt sie sich in Katar empfangen, einem Land, das wegen Menschenrechtsverletzungen kritisiert wird. 

Das ist nur Heuchelei, frei herum zu plappern und es als feministisch, politisch oder wirtschaftlich zu bezeichnen. 

Die Doppelmoral der ersten Welt hat nun ein Gipfel erreicht, der nicht zu verzeihen ist.

Das islamische Regime geht insbesondere in den Provinzen Kurdistan, Khuzestan und Belutschistan hart gegen Aktivisten vor. Im Hinblick auf die Erfahrung von Bashar Al Assad drängt das islamische Regime den Iran in einen nationalen Krieg, um an der Macht zu bleiben, und gleichzeitig droht es Europa einerseits mit einer Flüchtlingskrise, die größer sein wird als der Syrienkrieg und anderseits besticht es den Westen hinter den Kulissen mit günstigen wirtschaftlichen Abkommen.

Das Regime hat zahlreiche internationale Abkommen und Menschenrechtsnormen unterzeichnet, aber seine Politik gegenüber Minderheiten insbesondere religiöser und ethnischer Minderheiten hat sich nicht verändert.

Der Ursprung der Mahsa-Revolution liegt in einem langanhaltenden Prozess, der bei der grünen Bewegung 2009 einen Wendepunkt und im November 2019 einen weiteren Höhepunkt erreicht hat. Seitdem ist die Zivilgesellschaft ein starker Baumstamm für jegliche Bewegung, aber was nun wichtig ist, ist, dass ein neuer Machtakteur die Regie übernimmt und die Spielregeln ändert, nämlich die Generation Z im Iran. 

Eine Generation, die kein anderes Ziel hat als einen grundlegenden, nachhaltigen Strukturwandel in diesem System zu gestalten. Dieser Generation ist bewusst, in was sie will.  Um sie in Verwirklichung ihrer Ziele zu unterstützen, sollen wir, Iraner, uns vereinigen. Insbesondere sollten wir uns vor allen Oppositionelle hüten, die offenbar das Regime stürzen wollen, sich aber durch Spaltung in Opposition mit nichts Geringerem als der Syrisierung Irans begnügen! Iran gehört allen Iranern unabhängig ihrer politischen Orientierung, ihrer Ethnie und ihrer Religion. Wir haben nur einen gemeinsamen Feind und das ist die fanatische islamische Diktatur- Lasst uns zusammen kämpfen. Lasst uns einig sein. Vermeidet die nutzlosen Diskussionen und sich gegenseitig mit Vorwürfen wie „Korrupte Generation 79“, „Linken“ und „Rechten“ zu etikettieren. 

Hoch lebe die Freiheit, hoch lebe die Demokratie!

21.Mai.2023

Im Namen von Frau, Leben, Freiheit,

Liebe Freundinnen und Freunde, 

heute am 29.04.2023 haben wir uns wieder versammelt, um unsere Solidarität mit der iranischen Revolution, angeführt von Frauen, zu zeigen.

Das Volk hat in den letzten acht Monaten viel ausgefochten. Unsere Kinder und Jugendliche wurden getötet, hingerichtet und durch Verletzungen lebenslang invalide geworden. Unsere Frauen wurden vergewaltigt und unsere Mädchen werden in den Schulen weiterhin mit Giftgas vergiftet.

In inszenierten Gerichtsverfahren wurden Menschen als Verbrecher verurteilt, aber die Regierung und das System sind nicht in der Lage die Hauptverantwortlichen zu finden und zu identifizieren. Laut dem jüngsten Bericht des Geheimdienstes der islamischen Regierung sollen „Gemeinsame Hysterie“ und „Stinkbomben“ der Grund der Erkrankung der Schulmädchen sein.   Keine Überwachungskamera kann erkennen, wer für die Vergiftungsakten von Mädchenschulen verantwortlich ist, aber nun sollen diese Kameras mit modernster Technologie gezielt dazu genutzt werden, Frauen zu identifizieren, die sich nicht so kleiden, wie die islamische Führung des Landes es für richtig hält.

Der Justizchef des Landes spricht von gnadenloser Verfolgung und fordert Anhänger auf, Frauen, die sich nicht an die Kleiderordnung halten, zur Rede zu stellen. Dies führt dazu, dass Frauen auf der Straße von diesen freiwilligen Wachen beschimpft und teilweise angegriffen werden. Obwohl der öffentliche Raum als Gefahr für Frauen und Mädchen gilt, viele Iranerinnen wollen sich damit nicht abfinden und kämpfen nun erst recht um ihr Stück Freiheit. Trotz aller Risiken sind in vieler Städte im Iran wieder viele Frauen ohne Kopftuch zu sehen. Mit Mut setzen die Frauen den zivilen Ungehorsam durch. 

Arbeiter*innen aus unterschiedlichen Branchen streiken für bessere Arbeitsbedingungen. Laut Berichten von Medien und Aktivist*innen vor Ort kam es in mindestens 82 Fabriken und Produktionseinrichtungen zu Streiks. Auch Rentner*innen aus dem Staatsdienst protestieren in 10 Provinzhauptstädten weiterhin gegen zu niedrige Pensionen. In der Hauptstadt der Provinz Kurdistan Sanandaj, versammelten sich Krankenpfleger*innen und protestierten gegen die schlechten Arbeitsbedingungen und niedrigen Gehälter. Streiks und Proteste der Arbeitnehmer gehören seit Jahren zum Alltag in vielen Regionen Irans.

Während die katastrophale wirtschaftliche Situation und die verheerenden Arbeitsbedingungen die iranischen Arbeitnehmer zu einer neuen Streikrunde treiben und das Volk unter massiver Armut leidet, wurde ein mächtiger schiitischer Geistlicher namens "Sulaimani" in einer Bank erschossen, als er Millionen Euro von seinem Konto abheben wollte. Der ermordete Ayatollah wurde zum Vertreter des Statthalters des Rechtsgelehrten in "Sistan und Balutschistan" ernannt, einer der ärmsten Provinzen im Iran, in der seit der Mahsa-Revolution viele Menschen getötet und verhaftet wurden.

Trotz des blutigen Freitags in Zahedan im September 2022 mit mindestens 120 Getöteten und trotz des Staatsterrors setzten viele Bewohner Zahedan ihre Proteste regelmäßig an jedem Freitag fort. Die Provinzhauptstadt wurde zu einem der größten Zentren der Protestbewegung im Iran und regte analoge Freitagsproteste in anderen Großstädten des Landes an.

Wir möchten erneut betonen, dass die Revolutionsgarde der Hauptakteur bei den terroristischen Handlungen gegen iranische Mitbürger sind unter der direkten Regie des obersten Führers Khamenei ist. Aus diesem Grund sollte die Gruppe auch in der freien Welt als Terrororganisation eingestuft werden. Zur Unterstützung dieser Forderung demonstrieren heute Iraner in London. Die Revolutionsgarde führt ihre terroristischen Tätigkeiten sogar außerhalb des Irans fort. Jamshid Sharmahd, ein deutsch-iranischer Aktivist, ist eins der hunderten Opfer solcher Aktivitäten, der im Juli 2020 in den Emiraten entführt und über Oman in den Iran abgeschoben wurde. Der Oberste Gerichtshof im Iran hat am Mittwoch das umstrittene Todesurteil gegen Sharmahd bestätigt. Die entsprechenden Maßnahmen zur Vollstreckung sollen nun eingeleitet werden und er kann jederzeit hingerichtet werden. Trotz der politischen Unterstützung und Forderungen seiner Freilassung durch die Bundesregierung hat das islamische Regime nicht auf die internationale Sorge reagiert. Amnesty International fordert die Bundesregierung auf, sich noch stärker öffentlich gegen die unmenschliche Gerichtsbarkeit im Iran stark zu machen.

Die Mahsa-Revolution ist im Iran geboren und gehört dem iranischen Volk. Jede Bemühung außerhalb des Landes soll kein anderes Ziel haben, außer die Stimme des Volkes zu repräsentieren und es zu unterstützen. Diese Proteste haben ihren Ursprung in den großen und modernen, sozialen Bewegungen und in dem Aufstieg einer unbesiegbaren Generation, die entschlossen ist, die Hindernisse und der Marginalisierung zum Aufbau einer freien Gesellschaft im Iran ein Ende zu bereiten. Daher zielt diese Bewegung darauf ab, die Entstehung jeglicher Macht von oben für immer zu beenden und der Beginn einer sozialen, modernen und menschlichen Revolution zu sein, um Menschen von allen Formen der Repression, Diskriminierung, Ausbeutung, Tyrannei und Diktatur zu befreien.

Im Namen von Frau, Leben, Freiheit,

 „Europa ist ein Garten“, und es sei „die beste Kombination aus politischer Freiheit, wirtschaftlichem Wohlstand und sozialem Zusammenhalt“. „Der größte Teil der restlichen Welt ist ein Dschungel und der Dschungel könnte in den Garten eindringen“, behauptet Josep Borrell, der Außenminister der EU in Oktober letzten Jahres.

Vor zwei Wochen demonstrierten über 10-Tausend Iranerinnen und Iraner in Straßburg dafür, dass die EU die Revolutionsgarden als terroristische Organisation einstuft. Eine Organisation, die unter anderem die wirtschaftlichen Verhandlungen der islamischen Republik regiert, aber darüber hinaus die massive Freiheitsrepression an das iranische Volk ausübt und mit höchster Stufe der Brutalität kritisierenden Stimmen im Iran und im Ausland vernichtet. 

Hierzu meinte Josep Borrel, "Man kann nicht sagen, dass jemand ein Terrorist ist, weil man ihn nicht mag"! und eine abgeklärte Grundlage eines Gerichtshofes ist notwendig, um IRGC als Terrororganisation aufzulisten!“

Herr Borrel! Es gibt mehr als genug Beweise, dass die Revolutionsgarde eine terroristische Organisation ist und dass sie nicht nur im Iran, sondern hier in Europa terroristische Akte an der iranischen Opposition ausgeübt hat. Es gibt sogar ein Gerichtsurteil gegen IRGC-Mitglieder! Wir verweisen auf das Mykonos-Attentat und den Mykonos-Prozess in Berlin, wo mindestens einer der Beteiligten offizielles Mitglied von IRGC war! 

Darüber wird aber im Moment geschwiegen, damit der Europa-Garten mit ausgewählten Ressourcen des Dschungels aus dem Rest der Welt versorgt wird! Jede europäische Regierung hat in den letzten 44 Jahren auf ihre Art und Weise durch die Verhandlungen mit diesen Dämonen profitiert! Wässern Sie Ihren Garten nicht mit dem Blut eines Volkes, dass sich nichts außer Freiheit wünscht. 

Allein in der letzten Woche wurden wieder Belutschen hingerichtet.  Nach offizielle Angaben der Amnesty International wurden mindestens 572 Demonstranten ermordet, davon waren 71 Kinder! In den ersten 26 Tagen in Januar wurden mindestens 55 Menschen hingerichtet, eine Hälfte davon waren politische Gefangene! 107 Menschen droht weiterhin die Hinrichtung.

Trotz der brutalen Repression des Regimes, versuchen Iranerinnen und Iraner, die Flammen dieser Revolution am Brennen zu halten! Die wöchentlichen Freitag-Demonstrationen in Beluchestan werden fortgesetzt und in Kurdistan gibt es kaum Tage ohne Proteste. Zu Jahrestag der Revolution finden immer wieder mehrere Demonstrationen in allen Städten im Iran statt. Als Protest gegen das Regime wurde in mehreren Städten wieder das „Sadeh-Fest“ zur Begrüßung von Noruz und Frühlingsfest gefeiert. 

Anfang Februar hat Freedom house, eine internationale Regierungsunabhängige Organisation, eine Petition zur Solidarität mit der Freiheitsbewegung im Iran gestartet, die von über 400 Politiker, Künstler, Nobelpreisträgern, Prominenten und für Freiheit kämpfenden Menschen unterstützt wurde. Wir rufen Sie alle dazu auf, mitzumachen und Iranerinnen und Iraner zu unterstützen. Diese Petition, die zum ersten Mal durch eine internationale Organisation erstellt worden ist, fordert schärfere aktive Handlungen gegen das Regime auf, fragt nach der Auflistung der Revolutionsgarden als Terrororganisation und sieht den Sieg der Revolution im Iran als einen Wendepunkt im historischen langen Weg der Kämpfe zur Gleichberechtigung für Frauen weltweit. Denn Frauenrechte sind Menschenrechte und ein freier Iran ohne religiöse Diktatur sorgt für Frieden weltweit!

Wiederholt schreien wir unsere Aufforderungen: Hören Sie mit der Heuchelei im Namen der Menschenrechte auf! Stoppen Sie alle Verhandlungen mit dem Mullah-Regime, seien es Atomabkommen oder wirtschaftliche Verträge. Stellen Sie sich auf die Seite von Frau, Leben, Freiheit!